Geen pagina gevonden voor het weergeven van nieuwsitems

Vanmorgen Stond Je Nog Op Je Benen. Morgen Zit Je In Een Rolstoel.

Het gebeurde Mary. Mary was een persoon die keiharde werkte, ze had een hoge baan in de politiek en bij de Justitie. Daarnaast hield ze van feesten en los gaan. Met andere woorden had ze een mooi leven, waar ze erg van genoot.

Mary kreeg een zware ontsteking dat gepaard ging met vocht in haar longen, als gevolg hiervan moest ze geïntubeerd worden. Het intuberen was niet goed gegaan en daarbij is haar keel en stem beschadigd. Door een aantal complicaties moest ze ook aan haar stem geopereerd worden. Tijdens deze operatie heeft Mary twaalf uur lang doodstil op haar rug gelegen, met als gevolg een dwarslaesie.
Zo zie je maar, dat het leven zomaar op ze kop kan staan. Gelukkig is Mary een sterke vrouw en geeft het leven niet zomaar op, ook al zit ze nu in een rolstoel en kan ze niets meer horen als gevolg van de dwarslaesie. Mary sprak de ondernemers tijdens Mind Changing inspirerend toe en zei; “Je moet genieten van het leven, elke dag kan je laatste zijn.” Iemand als Mary kan het weten en is het rijdende/rollende en ook inspirerende voorbeeld van het kunnen leven na een flinke tegenslag.

Om beter te kunnen begrijpen hoe het is om met een beperking te leven, zijn we met een aantal ondernemende studenten van de minor Startup Your Business in Technology op pad gegaan in een rolstoel. Hierbij heeft iedere groep een opdracht uit moeten voeren, van het halen van een Pringles bus in een Albert Heijn tot het maken van een selfie midden op het grasveld van het Museumplein.
Als rolstoelgebruiker ben je overgeleverd aan de hulpmiddelen en voorzieningen van de gebouwen, op de wegen en het openbaar vervoer. In eerste instantie voelt het onwennig om niet het gemak van je benen te mogen gebruiken. Na een tijdje in de rolstoel te hebben gezeten, word je beter in het besturen van je rolstoel en word de rolstoel een onderdeel van jou.
Het openbaar vervoer in Amsterdam bleek heel goed geregeld te zijn. Bij de stations waren liften, je kon zo de metro in rollen en de trams waren uitgerust uitklapbare rijplaten speciaal voor rolstoelgebruikers, die de tramconducteur voor je uitklapt en je naar binnen helpt. In tegenstelling tot openbaar vervoer zijn de wegen in Amsterdam niet allemaal even fijn voor een rolstoelgebruiker. Zo lopen deze af, waardoor je veel moet corrigeren en is de stoep soms heel hobbelig. Een andere nadeel van de stad is dat de liften bij metro- en treinstations naar urine stinken en is het een beetje zoeken wat je met je spullen moet doen om toch snel door de OV poortjes te rijden.

Je wordt zo nu en dan wel een beetje aangestaard, maar vrijwel alle mensen zijn begripvol en vooral behulpzaam. De mensen zijn bereid je te helpen, maar blijven vaak wel een beetje twijfelend naar je kijken of je het zelf kan of dat je hulp nodig hebt. Wanneer je om hulp vraagt, dan krijg je dit ook. Echter wanneer je werkelijk hulp nodig hebt, bijvoorbeeld als je vast zit met je wiel in de trambaan, dan schieten de mensen je snel te hulp. Ook laten mensen je vriendelijk vooraan staan bij bijvoorbeeld een straatmuzikant met veel publiek.

Al met al zou ik een leven in een rolstoel niet het einde van de wereld vinden. Het leven is dan nog prima te behappen. Het kost weliswaar meer moeite en tijd om je te verplaatsen, maar zelfspot en een positieve instelling zal je ver brengen.

Zie het filmpje van onze ervaring met de rolstoel door Amsterdam.

 

10 september 2015, Mitchell Kloeze